412. Kevuna mani kuligai

Verse 412

மணிகெவுன குளிகை

பண்ணப்பா அந்திசந்தி பூசைபண்ணி

பரம கைலாச மென்ற பதியை நோக்கி

கண்ணப்பா தானறிந்து தன்னைப் பார்த்தால்

கசடான கர்மவினை காணாதொடும்

எண்ணப்பா என்று தன்னை மறந்திடாதே

எட்டறிந்து திட்டமுடன் கட்டாய் நில்லு

முன்னப்பா விசையறிந்து பாய்ந்த தண்ணீர்

முத்தியுடன் மணி கெவுன குளிகை பாரே

Translation:

Mani kevuna kuligai

Perform worship during end and meeting points

Towards the Parama Kailasa the locus

Knowing the eye, if the self is seen

The dregs, the karma will run away,

Think son, do not forget the self

Knowing the eight remain firmly,

The water that flowed knowing the speed

See the mani kevuna guligai.

Commentary:

Agatthiyar tells Pulathiyar that he should perform the above mentioned worship of Ganapathy (drawing down of amrit) during evenings and junction points.  If one perceives the sahasrara, the Kailasa, then the karma will run away.  Knowing the eight is knowing the akara or the Divine.  If one remains in this state, the water, the bindu will flow with a great force.  This is the mani kevuna kuligai. 

Siddhas recommend that the gross semen or bindhu should be processed with the fire of kundalini and it flow reversed from downwards to upwards.  This process is called “madai maarral” or reversal of the flow.  We should remember here that the sushumna is not in the physical body it is in the subtle body.  Thus the energy of the semen is reclaimed by the yogin.  The semen is said to get solidified by this process.  The siddhas call this kevuna mani and say that it confers kevuna siddhi or the mystical accomplishment that lets them travel in space. Again, these methods should be learnt from a guru.

மேற்பாடலில் கூறிய பூசையை அந்தி சந்தி செய்யவேண்டும் என்று அகத்தியர் புலத்தியருக்குக் கூறுகிறார்.  அந்த பூசை அல்லது கணபதி அபிடேகம் என்பது அமர்தத்தை மூலாதாரத்துக்கு இறக்குவது.  இதை ஒரு நாளில் பல முறை செய்து பரம கைலாசம் என்னும் சகஸ்ராரத்தைப் பார்த்தால்  கர்மங்கள் ஓடிவிடும் என்கிறார் அகத்தியர்.  இவ்வாறு எட்டு எனப்படும் அகாரத்தை அறிந்திருந்து நின்றால் தண்ணீர் எனப்படும் விந்து பாய்ந்து ஓடும், அதனால் மணி கெவுன குளிகையாகும் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

விந்து அல்லது சுக்கிலத்தை யோக அக்னியால் அதன் கீழ்நோக்கு பாதையை மாற்றி சுழுமுனை நாடியின்மூலம் மேலே ஏறச்செய்வது மடைமாற்றல் எனப்படுகிறது.  இதனால் அது ஒரு மணி போல கெட்டிப்படுகிறது என்றும் அது கெவுனசித்தி எனப்படும் ஆகாய சஞ்சார சித்தியை அருளுகிறது என்றும் சித்தர்கள் கூறுகின்றனர்.  இந்த விவரங்களை ஒரு குருவிடமிருந்தே கற்கவேண்டும்.

411. Abhisheka to Ganapathy, meijnana poornam state

Verse 411

பாரப்பா தன்னைமிக அறிவால்கண்டு

பாலகனே விந்துரச அமுர்தம் வாங்கி

நேரப்பா சற்குருவை தியானம் பண்ணி

நிலையறிந்து கணபதிக்கு அபிஷேகித்தால்

வீரப்பா கொண்டு நின்ற அறிவுமைந்தா

மெய்ஞ்ஞான பூரணமாய் விளங்கும் பாரு

காரப்பா அந்தநிலை சொந்த மென்று

கருணையுடன் அந்திசந்தி பூசை பண்ணே

Translation:

See son, seeing with awareness

Boy! Receiving the bindu amrita rasa

Contemplating on the sathguru

If you perform ablution to Ganapathy, knowing the state

The awareness, that is roaring, Son!

Will remain as meijnana poornam

Attain that state as belonging to you

Perform andhi sandhi puja, with mercy.

Commentary:

This verse talks about the amrit that is received through vaasi yoga.  The amrit that decends from lalata or dvadasantha is usually lost to the surya mandala.  To prevent this, it is collected at the vishuddhi and brought down to muladhara.  Agatthiyar is referring to this process here.  The bindu amrita rasa is the nectar.  It is brought down to muladhara- ablution performed to Ganapathy means this, Then the awareness or conscisouness will remain as meijnana poornam.  The consciousness will not be limited but all pervading.  This is the natural state of the soul.  Knowing this the yogin has to raise his consciousness through muladhara and the intermediate cakras- the andhi, terminus and sandhi, the points of meeting.

லலாடம் அல்லது துவாதசாந்தத்திலிருந்து ஊறும் அமிர்தத்தை எவ்வாறு உடலுக்குள் இறக்குவது என்பதை இப்பாடல் கூறுகிறது.  மேலிருந்து கீழிறங்கும் அமிர்தம் பொதுவாக சூரியமண்டலத்தினால் சுவீகரிக்கப்பட்டு வீணாகிவிடுகிறது.  அவ்வாறு வீணாகாமல் இருக்க அதை விசுத்தியில் சேகரித்து பின் மூலாதாரத்துக்கு இறக்கவேண்டும்.  இதையே அகத்தியர் கணபதிக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகிறார்.  அவ்வாறு செய்தால், அமிர்தம் மூலாதாரத்துக்கு வந்தால் ஒருவரது உணர்வு அல்லது அறிவு, மெய்ஞ்ஞான பூரணமாகும் என்றும் இதுவே ஒருவரது இயற்கையான நிலை என்றும் அகத்தியர் கூறுகிறார்.  இந்த நிலையை அறிந்து ஒருவர் அறிவை அந்தி எனப்படும் மூலாதாரத்திலும் சந்தி எனப்படும் பிற சக்கரங்களின் ஊடும் எழுப்பவேண்டும் என்று இப்பாடல் கூறுகிறது.

409. Chidananda roopam

Verse 409

தானேதான் விளங்குமடா அறிவானந்தந்

தன்மையுள்ள பூரணமாய்த் தாந்தானாகும்

வீணேதான் திரியாதே அறிவைப் பற்று

வேதாந்தஞ் சித்தாந்தம் இரண்டும் ஒன்று

கோனேதான் தானவனாய்க் குறித்துப் பாரு

குறியறிந்து பார்த்துநிலை கொண்டாயானால்

ஊனேதான் ஆனந்த போதமாகும்

உண்மையென்ற நிருவிகற்பம் உறுதிபாரே

Translation:

The bliss of awareness will become clear automatically

The self will become the poornam

Do not roam around uselessly, hold on to awareness

The Vedanta and Siddhantha are verily one

The king is the self, see self has Him

Knowing the sign if you know the state

The body will become anandha bodham

The truth, the nirvikarpam.  See it firmly.

Commentary:

The self is the poornam,  It is the bliss of awareness.  Agatthiyar advises Pulatthiyar to hold on to this awareness and tells him that Vedanta and Siddhantha are one. When one realizes that the Lord is none other than the Self then one’s body will be that of aanandha bodham, one will reach the state of bliss awareness chithananda.  Thus one will reach nirvikalpa state, undifferentiated from the Divine.  This nirvikalpa is not nirvikalpa Samadhi.  Samadhi is a state experienced during yoga.  This nirvikalpa is a permanent state, that of being allpervading, being without any distinctions. This is the chidhananda roopam.

ஆத்மா என்பது பூரணம், ஆனந்த அறிவு.  இந்த அறிவு நிலையைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் வேதாந்தமும் சித்தாந்தமும் ஒன்று என்றும் அகத்தியர் புலத்தியருக்குக் கூறுகிறார்.  அப்போது ஒருவர் தான் வேறு இறைவன் வேறு அல்ல என்பதை உணருகிறார்.  அவரது உருவம் சித்தானந்தமாக ஆனந்த போதமாக இருக்கும், இதுவே நிர்விகல்பம் என்றும் கூறுகிறார் அகத்தியர்.  இங்கு நிர்விகல்பம் என்று கூறுவது நிர்விகல்ப சமாதி அல்ல.  சமாதி என்பது யோகத்தில் அடையும் ஒரு நிலை.  இந்த நிர்விகல்பம் என்பது தானே அவனாகுதல்.  இங்கு குறிப்பிடப்படுவதே சிதானந்த ரூபம். 

408. The soul, the poorna

Verse 408

சோதி என்ற முச்சுடரும் ஒன்றாய் நின்று

துலங்குதடா தன்னகத்தில் நன்றாய்ப் பாரு

நீதியுடன் நிலையறிந்து பார்க்கும்போது

நிலையறிந்து கண்டதெல்லாஞ் சோதியாச்சு

ஆதிஎன்ற சோதி யடா மனக்கண்ணாச்சு

அறிவான தீபமடா ஆத்துமா வாச்சு

ஓதியதோர் மந்திர கலை ஆத்துமாவாகி

உண்மையென்ற பூரணமாய் விளங்கு ந் தானே

Translation:

The effulgence, the three flames remaining together

Are glowing in the heart, see well.

When they are perceived knowing the status

All that is seen became jyothi

The Adhi, the jyothi became the mind’s eye

The awareness, the flame, became the soul

The mantra kala recited, becoming the soul

Remains as the truth, the poornam

Commentary:

The supreme state in kundalini yoga is identification with Ultimate Reality.  This is achieved by abiding of all principles in the heart, passing from vikalpa state to nirvikalpa state, disappeareance of limited ego ahamkara and becoming poorna and ultimately dissolving the limited consciousness in the universal consciousness.  In this verse, Agatthiyar explains the state of poorna.  When the triple flames, agni, sun and moon glow within the heart of the yogin everything appears as the flame.  This flame, that of consciousness is the mind’s eye or perception beyond the senses.  It is the awareness, the flame of consciousness, the atma or the soul. It is the mantra kala or the kalaa that raises one to the supreme state.  This is the truth, the poorna.

குண்டலினி யோகத்தின் உச்ச நிலை பரத்துடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வது.  இந்த நிலை நான்கு படிகளில் அடையப்படுகிறது.  முதலில் தத்துவங்கள் அனைத்தும் அடங்கி மனம் மட்டும் நிற்கிறது.  இதனை அடுத்து விகல்பம் அல்லது தான் வேறு பிறர் வேறு என்ற நிலை மாறி விகல்ப நிலை ஏற்படுகிறது.  இதனை அடுத்து அளவுக்குட்பட்ட அகங்கார நிலை மாறி பூரணன் நிலை ஏற்படுகிறது.  இதனை அடுத்து அளவுக்குட்பட்ட உணர்வு பரவுணர்வு நிலையை அடைகிறது-சித்தம் சித்தாகிறது. 

இப்பாடலில் அகத்தியர் பூரணன் நிலையை விளக்குகிறார்.  மூன்று சோதிகள் எனப்படும் அக்னி, சூரியன், சந்திரன் என்பவை ஒன்றாகி சோதி வடிவில் இதயத்தில் நிற்கின்றன.  இந்த சோதியே உணர்வாக ஆத்மாவாக இருக்கிறது.  இந்த சோதியே மனத்தின் கண் அல்லது புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட “பார்வை”எனப்படுகிறது.  இந்த மந்திரகலையே ஆத்மா, இதுவே உண்மை அல்லது சத்தியம் எனப்படும் பூரணம் என்கிறார் அகத்தியர்.

407. The navel, the ravi and mathi

Verse 407

காணவே உந்தி என்ற ககனமீதில்

கண்கொள்ளா காக்ஷிவெகு சூக்ஷங்காணும்

தோணவே சூக்ஷ நிலை தானே கண்டு

துருவமென்ற மேருவடா அண்டந்தன்னில்

பூணவே அண்டபதங் கைக்குள்ளாக

ஊணவே மனதுறுதி யாக நின்றால்

உத்தகலை ரவிமதியுஞ் சோதியாச்சே

Translation:

To see over the navel, the world,

A vision that overflows the eye, a very esoteric vision will be seen

Seeing the esoteric vision

The pole, the Meru, in the macrocosm

To adorn it, for the locus in macrocosm to come under control

At Samadhi, the brow middle,

If remained with a firm mind

The kala, the sun and the moon became the flame.

Commentary:

Siddhas recommend shodashakala, a sixteen step process for attaining the supreme state.  The steps- akaara kala, ukara kala, makara kala, bindhu kala, ardha chandra kala and so on start from the navel and end at dvadasantha.  The ravi mentioned in this verse corresponds to the surya and the mathi refers to chandra or moon.  The surya mandala spans the region between the navel and the throat while the chandra mandala spans the space between the throat and brow middle.  The third, the agni mandala spans the region between muladhara and the navel.  The shodasha kala are steps to merge the principles or tattva to attain the supreme state.  These principles manifest as the universe.  Hence, Agatthiyar says, “the world over the navel seen”.  When yogin remains with his mind focused firmly at the navel, the two, surya and chandra mandala the termini of which are the navel and the ajna will glow. 

அளவுக்குட்பட்டமையைக் கடக்க சித்தர்கள் சோடச கலை என்ற பதினாறு படிகளைப் பரிந்துரைக்கின்றனர்.  அகார கலை,உகார கலை, மகார கலை, விந்து கலை என்பதான இப்பதினாறு படிகள் நாபி அல்லது உந்தியிலிருந்து தொடங்கி துவாதசாந்தத்தில் முடிகின்றன.  இந்த படிகளின் மூலம் தத்துவங்கள் லயமடைந்து உச்ச நிலை எட்டப்படுகிறது.  இந்த தத்துவங்களே அண்டமாகவும் பிண்டமாகவும் விரிந்துள்ளன.  அதனால்தான் அகத்தியர் “உந்தி ககனமீது” என்று கூறுகிறார்.  ரவி மதி என்பவை சூரிய சந்திரர்கள் என்று முன்பு பார்த்தோம்.  நமது உடலில் உள்ள மூன்று மண்டலங்களான அக்னி மண்டலம் மூலாதரத்திலிருந்து நாபி வரையிலும், சூரிய மண்டலம் நாபியிலிருந்து விசுத்தி வரையிலும் சந்திர மண்டலம் விசுத்தியிலிருந்து  ஆக்ஞை வரையிலும் பரவியுள்ளன.  ரவி மதி சோதியாகும் என்பது ஒரு யோகி தனது மனத்தை நாபியில் குவித்து உறுதியாக நின்றால் சூரிய சந்திரமண்டலங்கள் சோதிநிலையை அடைகின்றன என்று பொருள்.

406. Somagiri, suryagiri, ubhayagiri

Verse 406

ஆச்சப்பா சோமகிரி உச்சி மூலம்

ஆள் பெருகுஞ் சூரியகிரி மூலமாச்சு

மூச்சப்பா உபய கிரி நடுவிலேதான்

மோக்ஷ மென்ற காரணியைநான் என்ன சொல்வேன்

பேச்சப்பா பேசாத காக்ஷிதன்னை

பிரணவத்தின் கிருபையினால் சொல்லக் கேளு

நீச்சப்பா நிலையறிந்து காணப்போகா

நிசமான நிலையதுதான் உந்தி காணே

Translation:

Son, the somagiri is the top terminus

That which makes a man expand (from a seed state) is the suryagiri mula

The breath, ubhayagiri is in the middle

The causality, the moksha, how can I describe it?

The vision, that which is speechless

Listen to me describe it due to the grace of pranava,

Knowing the state and seeing it, it will not go

The truthful state is at the navel.

Commentary:

Agatthiyar explains somagiri and surya giri in this verse.  Somagiri or the peak of the moon is the top terminus.  It is the ajna cakra.  The surya giri is the muladhara.  Man expands into a form from this point.  This is the adhara mulam or origin which is the link between the gross and subtle body.  The breath moves in between these two peaks. The ubhaya giri is manipurakam.  Ubhayam means help.  The breath travels between muladhara and ajna, bringing along with it the prana, the manas and consciousness.  Hence, it is the ubhayagiri. This travel results in the state of liberation which is beyond verbal description.  Agatthiyar says that with the grace of pranava he can describe it.

The word pranavam is interesting.  If we split it as prana+vam then it may mean stabilization of prana in the body with the help of the vakaram or breath, the air component.

The panchakshara mantra namasivaya is assigned to different cakras as follows: na-muladhara, ma-svadhistana, si-manipuraka, va- anahata and ya-vishuddhi.  Thus the manipuraka cakra corresponds to the letter si which also represents the mahakaarana sareera the original state of the soul.  This may be the reason for Agatthiyar saying that the original state is at the navel. 

சோமகிரி, சூரிய கிரி ஆகியவற்றை இப்பாடலில் விளக்குகிறார் அகத்தியர்.  சோமகிரி அல்லது சந்திரகிரி என்பது மேல் மூலம் அல்லது ஆக்ஞா சக்கரம்,  சூரிய கிரி என்பது அடி மூலம் என்கிறார் அவர்.  மூலாதாரத்திலிருந்துதான் ஓர் ஆத்மாவின் உடல் உருவாகிறது.  மூலாதாரம், ஸ்தூல மற்றும் சூட்சும உடல்களுக்கு இடையே ஒரு மையப்புள்ளியாக விளங்குகிறது.  இந்த இரு சிகரங்களுக்கும் இடையே மூச்சு உலாவுகிறது.  மணிபூரக சக்கரம் இவற்றின் இடையே உள்ள உபயகிரி எனப்படுகிறது.  உபயம் என்றால் உதவுவது.  இந்த மூச்சின் ஓட்டத்தினால் மோட்சம் கிட்டுகிறது. இவ்வாறு மூச்சின் உபயத்தினால் சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது.  இந்த மோட்ச நிலையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது, பிரணவத்தின் அருளால் இதை விளக்க முனைகிறேன் என்கிறார் அகத்தியர். 

பிரணவம் என்ற சொல்லைப் பார்த்தோமானால் பிராணனை வம் என்னும் மூச்சு அல்லது காற்றுத் தத்துவத்தால் உடலில் நிலைபெறச் செய்வது என்று குறிப்பதைப் போலத் தோன்றுகிறது. 

பஞ்சாட்சர மந்திரம் உடலிலுள்ள சக்கரங்களுடன் கீழ்க்கண்டவாறு தொடர்புடையது:  ந-மூலாதாரம், ம-சுவாதிஷ்டானம், சி-மணிபூரகம், வ- அனாகதம் மற்றும் ய- விசுத்தி சக்கரங்கள்.  இவற்றில் சிகாரம் என்பது தேஜோமயமான மகா காரண சரீரத்தைக் குறிக்கிறது.  இந்த சரீரமே ஆத்மாவின் உண்மையான நிலை.  இது மணிபூரக சக்கரத்துடன் தொடர்புடையது.  ஆத்மாவின் நிசமான நிலை உந்தி என்று அகத்தியர் கூறுவது இந்த கருத்தில்தான் என்று தோன்றுகிறது.  

405. Somagiri, suryagiri

சூரியகிரி சோமகிரி நிதானம்

ஆமாப்பா சுரூபமயம் பூரணமென்றெண்ணி

அடர்ந்தெழுந்த தத்துவத்தை அறிவால் நீக்கி

தாமப்பா ஓமென்ற பிரணவத்தினாலே

தன்னுயிர் போல் மன்னுயிரைத் தான்தானென்று

நாமப்பா சொல்லுகிறோம் நாதாந்த வீட்டில்

நாடிமனங்கொண்டு திரு நயனம் பாரு

சோமப்பா பால்கொண்டு திரு நயனம் பார்க்க

சோமகிரி சூரியகிரி சத்தமாச்சே

Translation:

Yes son, considering the suroopam as poornam

Removing the tattva that rises densly, with the help of awareness

With the help of pranava

Considering other lives like one’s own

We are saying, son, in the house of nadhantha

Seek and see the sacred eyes with the help of the mind

When the sacred eyes are seens consuming the milk of soma

It became soma giri, surya giri, sabham.

Commentary:

Somagiri, suryagiri, udhayagiri, somapaal etc are Siddha paribhasha or esoteric terms.  Agatthiyar describes these in this and the next verse.  He tells us about the attitude of the yogi who perfroms this yoga.  The suroopa he mentioned in the previous verse is considered as the poornam or natural state, the state of consciousness.  The tattva are limiting principles-atma tattva, vidya tattva etc that bring about the feeling of limted existence.  Their influence should be removed.  All lives are considered like one’s own life.  All great souls, Vallalar, Jesus Christ and many others have spoken about this.  From this verse we see that it is an essential step in yoga.  The yogin goes to the house of nadhantha or ajna and with the help of the mind he perceives the sacred eye.  Thiru nayanam means sacred eye as well as the eye that reveals the sacred.  Thus the third eye is this state of perception.  Marking a third eye on Siva’s forehead indicates this state and not the presence of an actual eye!  The somapaal or milk of soma is the divine nectar.  Agatthiyar says that it will become somagiri, suryagiri sabdham.

சோமகிரி சூரியகிரி, உதயகிரி, சோமப்பால் போன்ற சொற்கள் சித்தர்களின் பரிபாஷை எனப்படுகின்றன.  இனி வரும் பாடல்களில் அகத்தியர் இவற்றில் சிலவற்றை விளக்கப்போகிறார்.  அதற்கு ஒருவர் சுரூபம் என்று முன்பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டதை பூரணம் என்று, பரவுணர்வு என்று கருதவேண்டும் என்றும் பிற உயிர்களைத் தன்னுயிரைப் போல எண்ண வேண்டும் என்றும் கூறிகிறார் அகத்தியர்.  அடர்த்தியாக எழும் தத்துவங்களும் விலக்கப்படவேண்டும்.  தத்துவங்கள் என்பவை ஒரு உயிரை அளவுக்குட்பட்டதாகக் கருதச் செய்யும் வஸ்துக்கள்.  ஆத்மதத்துவம், வித்யா தத்துவம், சிவதத்துவம் என்பவை ஒருவர் தான் உடல், தான் கால தேச சக்தி ஆகியவைகளில்  அளவுக்குட்பட்டவர் என்று நினைக்கச் செய்பவை.  இவற்றை விலக்கி அனைத்து உயிர்களையும் தன்னுயிர் போலக் கருதவேண்டும் என்கிறார் அகத்தியர்.  வள்ளலார், இயேசு கிறிஸ்து போன்ற பல ஞானிகள் இதைப் பற்றிப் பேசியுள்ளனர்.  வாடிய பயிரைக் கண்டால் தாமும் வாடுவதாக வள்ளலார் கூறுவது இந்தக் கருத்தில்தான்.  இப்பாடலின் மூலம் இந்த நிலை பொதுவாக பிறர்க்கு நன்மை செய்யவேண்டும் என்பதைத் தவிர யோகத்தில் ஒரு முக்கிய நிலை என்பதையும் அகத்தியர் நமக்குக் காட்டுகிறார்.  இவ்வாறு இருந்தால் திரு நயனம் பார்க்கலாம் என்கிறார் அகத்தியர்.  இதனால் திரு நயனத்தைப் பெறுவது இருப்பின் ஒரு நிலை என்பது புரிகிறது.  இதைத்தான் சிவனின் மூன்றாவது காண்ணாக, நெற்றிக் கண்ணாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.  நெற்றிக் கண் என்பது ஆக்ஞா சக்கரத்தைக் குறிக்கிறது.  திரு நயனம் என்பது புனிதமான கண், புனிதத்தைக் காட்டும் கண் என்று இருபொருள்படுகிறது.  இந்த நிலையில் சோமப்பால் எனப்படும் அமிர்தத்தைக் குடித்தால் சோமகிரி, சூரியகிரி சத்தமாகும் என்கிறார் அகத்தியர்.