521. Everything is five elements

Verse 521

தெளிந்து நிலைதனை அறிந்து தெளிந்து பார்க்கில்

தெளிவறிந்து சொல்வதற்கு நாவங்கில்லை

அளிந்து அந்த வடிவான வடிவே அல்லால்

அரூபம் என்றும் சுரூபமென்றும் அவற்றுள் போமே

நெளிந்து மனம் போகாமல் அறிந்து அந்த

நேரறிந்து நிலைசெலுத்திக் கொண்டால் மைந்தா

வளிந்தோடிப் போகாது அந்த தேசு

பாதகமே போதகமே வாழுங் காணே

Translation:

Becoming clear about the status and seeing it

There is no tongue that is capable of describing it

That form is the only form, everything other than that

Will be included within it as formless and with form

Without the mind becoming crooked (confused)

Knowing this straight (correctly) directing the mind towards it, Son

The air will not run away, the thejus

Is bodakam.  It will live.  See.

Commentary:

The five elements manifest in this world as the living and non living.  For example the earth principle manifests as the bones, flesh and so on in a body.  The sky principle manifests as anger, greed and other emotions.  Thus, everything in this manifested world, those with form and formless, are various transformations of the five elements. Agatthiyar says that no one is capable of explaining this truth.  If one sees this clearly, without any erroneous undertanding and remains firmly with this thought then the prana will abide in kumbaka and effulgence or bodam ensues.   

பஞ்ச பூத தத்துவங்களே இவ்வுலகில் உயிருள்ள பொருள்களாகவும் உயிரற்ற அசேதனங்களாகவும் பல செயல்களாகவும் தோன்றுகின்றன.  உதாரணமாக பூமி தத்துவமே மனித உடலின் எலும்புகள் தசைகள் என்ற பகுதிகளாகத் தோன்றுகிறது.  அதேபோல் ஆகாய தத்துவத்திலிருந்து கோபம், பேராசை போன்ற உணர்ச்சிகள் தோன்றுகின்றன.  இவ்வாறு எல்லா பொருள்களும் செயல்களும் பஞ்ச பூதங்களிலிருந்து தோன்றுகின்றன.  அவையே பாசம் என்று அகத்தியர் முந்தைய பாடல்களில் கூறினார்.  இந்த உண்மையை விளக்கக்கூடிய திறம் படைத்தவர் ஒருவரும் இல்லை என்று கூறும் அவர் இதுவே அனைத்தின் உண்மையான உருவம். மற்றவை எல்லாம் இந்த உருவத்தின் இரு நிலைகளான அரூபம் ஸ்வரூபம் என்ற உருவமின்மை உருவுடைமை என்ற இரண்டுக்குள் அடங்கிவிடும் என்கிறார்.  இதை ஒருவர் நேராக அறிந்து மனத்தை செலுத்தினால் பிராணன் கும்பகத்தில் நின்று தேஜஸ் அறிவாகும் என்கிறார் அவர். 

520. process of acquiring knowledge

Verse 520

பாரப்பா தன்னுள்ளே பகுத்துப் பார்க்கில்

பாழான பிரிதிவிதான் மண்ணாப் போச்சு

நேரப்பா அப்பதுவும் தண்ணீராச்சு

நிசமான தேய்வதுவும் நெருப்புமாச்சு

தாரப்பா வாய்வதுவும் காற்றுமாச்சு

கருவான ஆகாசம் சாசரியாச்சு

சேரப்பா அறிவதுவும் அதுவேயாச்சு

தேட்டமென்ன வாட்டமென்ன தெளிந்து பாரே

Translation:

See son, when examined within

The void, the pritvi became earth

The Appu became water

The thejas became fire

The Vayu became air

The Akasa became Saachari

It became knowledge also

Why fatigue, why depression, see clearly

Commentary:

Agatthiyar is talking about the elements and their corresponding gross forms.  Pritvi is a principle.  Its gross form is earth.  Similarly the gross form of thejas is fire and so on.  The five elements in their subtle and gross forms create the sakti of experiences- the kechari or inner sky of consciousness, gochari or the sensual experiences, dikchari or outward movement of senses in different directions and bhuchari the various objects in the world.   The verse contains the term saachari leading to the conjecture that it includes all the four mentioned above.  Agatthiyar says that is the “arivu” or knowledge.   A soul attains knowledge due to all these four. The sense organs sense the external objects through the senses and consciousness experiences them.  

பஞ்ச பூதங்களும் அவற்றின் பருப்பொருள் நிலையையும் இப்பாடலில் குறிப்பிடுகிறார் அகத்தியர்.  பிருதிவி தத்துவத்தின் பருநிலை உலகம். தேஜஸ்ஸின் பருநிலை அக்னி.  இவ்வாறு ஐந்து பூதங்களும் தமது ஸ்தூல சூட்சும நிலைகளால் பல அனுபவங்களை ஏற்படுத்துகின்றன.  இவை கேசரி,ம கோசரி, திக்சரி மற்றும் பூசரி என்ற நான்கு சக்திகளாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.  கேசரி என்பது அறிவு, உள்ளுணர்வு, கோசரி என்பது புலன்கள் மூலம் பெறும் அனுபவம், திக்சரி என்பது எல்லா திசைகளிலும் பயணிக்கும் புலன்கள், பூசரி என்பது உலகில் காணப்படும் பொருள்கள்.  இப்பாடலில் அகத்தியர் சாசரி என்று குறிப்பிடுகிறார். இது மேற்கூறிய நான்கையும் உள்ளடக்கியதா என்று தெரியவில்லை.  அடுத்த வரியில் அவர் இதுவே அறிவு என்கிறார்.  இந்த நான்கினாலும் ஜீவனுக்கு அறிவு ஏற்படுகிறது.  இதனால் தளர வேண்டும் அனைத்தையும் தெளிவாகப் பார்க்கவேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். 

519. Paasam or attachment

Verse 519

காணுவதும் பூணுவதும் பாசமாகும்

கலங்குவது முழுங்குவதும் பாசமாகும்

பேணுவதும் பிதற்றுவதும் பாசமாகும்

பெருகுவதும் குறுகுவதும் பாசமாகும்

பூணுவதும் போற்றுவதும் பாசமாகும்

போத நெறியானதுவும் பாசமாகும்

தோணுவதும் சுருக்குவதும் பாசமாகும்

சுத்தமுடன் நின்றபடி தன்னுள் பாரே

Translation:

That which is seen and adorned are pasam

Feeling confused and swallowing are pasam

Nurturing and blabbering are pasam

Expanding and contracting are pasam

Adorning and praising are pasam

Knowledge and rules are pasam

That which occurs and contracts are pasam

Remain with purity and see these within.

Commentary:

Agatthiyar describes pasam or attachment in this verse.  Every action, every adorning, every mode of knowledge and stipulation are all attachments.  This shows us that everything that causes accumulation of karma is pasam.

பாசம் என்றால் என்ன என்று அகத்தியர் இப்பாடலில் கூறுகிறார்.  செயல்கள், உணர்ச்சிகள், பேச்சு, வளர்ச்சி தேய்மானம், போதம், நெறிகள், ஆகிய அனைத்தும் பாசமாகும் என்கிறார் அகத்தியர்.  இதனால் கர்மத்தை ஏற்படுத்தும் எல்லாமே பாசம் என்பது தெரிகிறது. 

518. Monism

Verse 518 

என்றுதான் இருந்தபடி இருந்ததெல்லாம்

என்மகனே இனிமேலே வேறுண்டாச்சோ

அன்றுதான் இன்றுவரை ஒன்றேயல்லால்

ஆடினதும் அடங்கினதும் அதுதான் பாரு

ஒன்றுதான் பல பொருளாய் விரிந்து நின்று

ஓடிமிக அடங்கினதும் ஒன்றுதானே

நின்றபடியிது போதங் கண்டுகொண்டு

நிச்சயமென்று உச்சிதமாய் நின்றுகாணே

Translation:

This is the way how everything stands

Is there any other that occurred? Son?

From then to now this is the only one (way/manner/entity)

It is that which danced and which abided

It is only one entity which expanded as many

Running greatly it is the one which abided

Seeing this bodham (knowledge) remaining firmly

See it as definititude, as the correct (theory).

Commentary:

Agatthiyar confirms that the Tamil Siddha philosophy is monistic in this verse.  He says that it is only one entity, the Supreme that expanded as several.  It is the only entity that exists, all others are its transformations.  It is the singular entity which acted as many and finally abided in the state of singularity.  This is the bodham, the knowledge, the awareness or chith.  Agatthiyar tells Pulathiyar to remain firmly and see this truth.

சித்தர்கள் தத்துவம் அத்விதம் என்பதை இப்பாடல் உறுதிசெய்கிறது.  ஜீவனும் ஈஸ்வரனும் வேறு வேறு என்று கூறுவது துவிதம்.  எங்கும் இருப்பது ஒரே வஸ்துதான்.  அதுதான் பலவாக விரிந்து, பல செயல்களைப் பிரிந்து முடிவில் ஒருமை நிலையில் அடங்குகிறது.  இதுதான் உண்மையான அறிவு, போதம்.  இதை நிலையாக நின்று நிச்சயம் என்பதாகக் காணவேண்டும் என்கிறார் அகத்தியர்.

517. Dream, maya, desire- three types of perception

Verse 517

போச்சப்பா கண்டதெல்லாம் கனவாய்ப் போச்சு

பொரிந்த மனங்காணாத பொருள்தான் சத்தியம்

போச்சப்பா சத்தியமெல்லாம் மாயமாச்சுப்

பேச்சத்த இடமதுதான் நித்தியமாச்சே

ஆச்சப்பா ஆசையெல்லாம் பாசம் பாசம்

ஆசையற்ற ஆசையது அதுதான் சாக்ஷி

சாக்ஷி என்ற காக்ஷிதனை கண்ணாற்காண

கண்ணுமில்லை காதுமில்லை என்றுதானே

Translation:

Went away Son, everything seen became a dream

The entity not seen by the mind, is the truth

Went away, all that truth became maya

The place without speech became nitya/ eternal

All the desires became attachments (pasam)

The desireless desire- it is the witness

To see the sight, of being the witness

There is neither eye nor ear.

Commentary:

Agatthiyar tells us about how everything perceived in the world disappears in the supreme state of darkness.  He lists three things in this verse, the objects that are perceived in this world through the senses, those that are perceived by the mind such as emotions and the ultimate perception.  In the supreme state, the external objects perceived became a dream.  The entities perceived by the mind, even though they are true, they are nothing but products of maya as it is the mind that creates these perceptions. Only the speechless place of the locus that precedes thoughts, the para state, is the eternal state.  The pasa or desire initiates thoughts in the para state that emerge ultimately as words and actions.  The supreme state is that of desireless desire.  The desire here is to remain as a witness of everything.  This state cannot be perceived by any instruments such as the eyes or ears.

மூன்று விதமான காட்சிகளை இப்பாடலில் விளக்குகிறார் அகத்தியர்.  முதலாவது காட்சி உலகில் காணப்படும் பொருள்கள், நிகழ்வுகள்.  உச்ச நிலையை அடைய முயலும் யோகிக்கு இந்த காட்சிகள் அனைத்தும் கனவாய்ப் போகும்.  இவற்றை அடுத்து மனம் தோற்றுவிக்கும் காட்சிகள்.  அவையனைத்தையும் மனம் உண்மையாகக் கண்டாலும் அவை மாயைதான். ஏனெனில் அவற்றை மனம்தான் ஏற்படுத்துகிறது.  இந்த காட்சிகளுக்கு மூலம் பரா எனப்படும் பேச்சற்ற நிலை.  இந்த நிலையில் ஒருவரது ஆசைகள் எனப்படும் பாசம் எண்ணங்களை எழுப்பி அவற்றை காட்சிகளாக்குகிறது.  அவையே மனதின் தோற்றங்களாகவும் வெளியில் காணும் பொருள்களாகவும் தோன்றுகின்றன.  இந்த பாசத்தைக் கடந்த நிலை ஆசையற்ற ஆசை நிலை.  இதுவே சாட்சிநிலை என்ப்படுகிறது.  இந்த சாட்சிநிலையை ஒருவர் கருவிகள் எனப்படும் கண்கள், காதுகள் ஆகியவற்றால் பார்க்க முடியாது என்கிறார் அகத்தியர்.

516. Darkness

Verse 516

பாரப்பா புகுந்தயிடம் பத்திக்கொண்டு

பதிவாக வந்தயிடம் வெளிதான் மைந்தா

நேரப்பா வெளியொளிதான் எங்கேஎன்றால்

நிசமான ஆகாசம் இருளாய்ப் போச்சு

சேரப்பா செனித்ததுவும் இருளிலாச்சு

செத்திறந்து போனதுவும் இருளிலாச்சு

காரப்பா கண்டதெல்லாம் இருள்தானாச்சு

கணங்கண்ட காரியங்கள் கனவாய்ப் போச்சே

Translation:

See son, holding the place entered with devotion

The place arrived is the space.

If questioned, “Where is the space light?”

The truth, the akasha became darkness

It was in the darkness that birth occurred

The death and dissolution occurred in darkness

See son, all that was seen became verily darkness

The actions of the principles/types became a dream.

Commentary:

Agatthiyar describes the darkness here.  He says that everything is born in the darkness.  Everything dissolves in darkness too.  Even the space light, the akasha is the darkness.  When the soul reaches this darkness all the actions stop, they become a dream and not a reality.

Science talks about dark matter and dark energy.  The darkness that Agatthiyar describes seems to be similar to these concepts.

இப்பாடலில் இருளை விளக்குகிறார் அகத்தியர்.  பிறப்பும் இறப்பும் இந்த இருளில்தான் நடைபெறுகின்றன.  ஒளியும் வெளியும் பிறப்பதுவும் இறப்பதுவும் இதனுள்தான்.  இந்த இருளை ஒருவர் அடையும்போது எல்லா செயல்களும் கனவாகிவிடும்.  இதுவே ஆதிநிலை.

அறிவியல் இருண்ட சக்தி, இருண்ட வஸ்து என்று உலகின் செயல்பாட்டை விளக்கும்போது இரு தத்துவங்களைக் குறிப்பிடுகிறது.  அகத்தியர் கூறும் இருள் இவற்றைப் போல உள்ளது. 

515. Time, space, speech, Kali the darkspace

Verse 515

ஞானம்

ஆச்சப்பா பூரணமாய் நின்ற காளி

அரிதரிது காணுதற்கு அருமையாகும்

பேச்சப்பா பெருகி நின்ற இருளுக்குள்ளே

பிறந்ததடா ரவிமதியும் ஒளியாய் நின்று

காச்சப்பா ஒளியறிந்து வழியைக் கண்டேன்

கண்டவழி ஒளியதுவே கலந்துசென்று

பேச்சப்பா இருளொளியில் அலைந்துகொண்டு

போன இடம் வந்தயிடம் புகுந்துபாரே

Translation

Jnana

The Kali who remained as poornam

Rare, rare, it is wonderful to see

Speech, within the greatly accumulated darkness

It emerged as sun, moon and light

Remaining as light.  Knowing the light, I saw the path

In the path that was seen, travelling merging, the light

With the speech roaming in the dark space

Enter the place of arrival and the place gone/departed

Commentary:

Agatthiyar seems to be talking about time.  He calls her Kali.  She is the darkness from which emerged the lights- the sun and the moon.  Knowing about this light and travelling with the light in the path revealed by it, one goes to the space of darkness.  It is from this space that souls emerge as life forms.  They abide in this space in the end.

The concept of time is closely related to space.  First, there is a movement, an event.  When an event occurs it needs a space where it occurs.  Thus, the primordial stir creates a space where it occurs.  When it occurs there is a time before the event and after the event.  Thus, time is born.  From this we can see that both, time and space are born from the Lord’s spanda or first stir.  Similarly, darkness contains everything within it.  Science explains the concept of color as the rays of light that were not absorbed.  If everything is absorbed, contained within then it appears as black or darkness.  From this darkness emerges light, the rays that were not absorbed.  Thus, the sun and the moon the two light bodies emerge from the primary darkness.  Speech or sound is produced when there is a movement.  Similarly, speech produces movement.  These two abide in the silence which is the primary darkness.   Sound also occurs in space as it is closely linked to movement.  Thus, from the primary darkness emerges lifeforms which are manifestations of various concepts.  In the end the lifeforms abide in the darkness.  Agatthiyar calls the darkness as “pona idam vandha idam”.

The darkness may also represent awareness.  In the primary energy state of para, there is no awareness.  Thoughts emerge as the energy moves through madhyama, pashyanthi and vaikari.  Thus, the primary darkness is the source and the terminus of speech, awareness.   This verse also means the prana in a sense.  The sun and the moon are the pingala and ida.  The darkness is the state where they merge together and remain in sushumna. 

இப்பாடலில் அகத்தியர் காலத்தைப் பற்றியும் ஆதி இருளைப் பற்றியும் கூறுகிறார்.  இந்த இருளை, கருமையை அவர் காளி என்று அழைக்கிறார்.  இந்த இருளிலிருந்து ஒளிகளான சூரியனும் சந்திரனும் வெளிவந்தனர்.  இவ்வாறு வெளி வந்த ஒளியையும் இருளையும் பற்றி அறிந்துகொண்டு அந்த ஒளியுடன் பயணித்தால் அது எழுந்த ஆதி இடமான இருள் வெளியை அடையலாம்.  இந்த வெளியிலிருந்துதான் உயிர்கள் வெளிப்பட்டன, அவை இங்கேதான் முடிவுறுகின்றன.

காலம் என்பது இடம் அல்லது வெளியுடன் தொடர்புடையது.  முதலில் பரம்பொருளில் ஒரு அசைவு ஏற்பட்டது.  அந்த செயல் ஒரு வெளியில் நடைபெறுகிறது.  இவ்வாறு ஸ்பந்தம் என்னும் அசைவு வெளியை உருவாக்குகிறது.  இந்த அசைவு ஒரு ஓசையை ஏற்படுத்துகிறது.  இதேபோல் ஓசை ஒரு அசைவை ஏற்படுத்துகிறது.  இவை ஒரு வெளியில் நடக்கின்றன.  இருள் என்பது எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது.  ஒரு நிறம் என்பது உள்வாங்காத ஒளிக்கதிரின் நிறத்தைக் குறிக்கிறது.  எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியபோது அது இருளாகத் தோன்றுகிறது.  இந்த இருளிலிருந்து சூரியன் சநதிரன் என்ற ஒளிகள் வெளிவிடப்பட்டன.  இதிலிருந்துதான் வாக்கு என்னும் பேச்சு வெளிப்பட்டது.  சப்தத்தின் ஆதி நிலை என்பது பரா எனப்படும் சக்தி நிலை. இதிலிருந்து பஷ்யந்தி, மத்யமா, வைகரி என்று சத்தம் வெளிப்படுகிறது.  இவ்வாறு சத்தத்தின் ஆதி நிலை இருள் வெளியாகிறது.  இந்த இருள் வெளியிலிருந்தே உயிர்கள் தோன்றுகின்றன.  அங்கேதான் அவை மறைகின்றன.  இந்த இருள் வெளியை ஒருவர் ஒளியைப் பற்றிக்கொண்டு பயணித்தால் அடையலாம் என்கிறார் அகத்தியர்.  இந்த வெளியை அவர் போன இடம் வந்த இடம் என்கிறார்.

இங்கு இருள் எனப்படுவது பிராணன் சுழுமுனையில் நிற்பதைக் குறிக்கிறது.  அங்கிருந்து சூரியனும் சந்திரனும் வெளிப்படுவது என்பது பிராணன் பிங்களை இடை என்ற நாடிகளில் பயணிப்பதை குறிக்கிறது.  இவை இரண்டும் ஒன்றாக இருப்பது ஆக்னையில்.  அதனால்தான் ஆக்ஞையை சித்தர்கள் கருப்பு, இருட்டுக் குகை என்று அழைக்கின்றனர்.  இவ்வாறு வந்த இடம் போன இடம் என்பது ஆக்னையைக் குறிக்கிறது.  இங்கு காணும் கருமையே காளி, நேரம், ஆதி இருள்வெளி.